Sinds het najaar van 2025 werd ik precies constant heen-en-weer geslingerd tussen willen versnellen, actie nemen, bouwen, gazze geven... én vertragen, stilstaan, zorgen voor. Het was precies alsof ik zo'n slinger was die niet goed wist waar naartoe. Ik wou het allebei: én versnellen, én vertragen.
Ik combineerde het een tijdje: het ene moment heel snel, het andere moment trager. En dat was zo frustrerend. Waarom stroomt het allemaal niet zoals ik het wil? Serieus, ik wil gewoon vooruit!
Ik wou versnellen om mijn business uit te bouwen, te netwerken, een HR-project vinden, ... En ik wou vertragen om voor mijn terminale mama te zorgen. Uiteindelijk vond ik mid februari een nieuw HR-project om mid april op te starten, waardoor ik ergens wel rust vond.
Dit voorjaar stond in het teken van "zorgen voor". Uitstapjes plannen voor de mama, mee ernaartoe gaan want ze kon het niet meer alleen -ja ik ging ook mee naar een travestieshow-, boodschappen doen, in contact staan met dokters en verpleging, de beste oplossingen zoeken voor haar maximale comfort. Ze was altijd zo dankbaar, zo gelukkig wat we nog allemaal deden voor en met haar.
Toen ze begin maart naar de palliatieve eenheid ging, vertraagde ik nog meer. Ik liet los wat niet noodzakelijk was. Want het enige wat telde was herinneringen maken met haar. Er zijn. Écht aanwezig zijn. Luisteren naar haar verhalen. Vragen stellen over waar ze trots op was, mooie herinneringen ophalen. Helpen en verzorgen.
Ik was verdrietig, moe, had fysiek pijn (mja, emoties zitten overal in je lijf he) en tegelijkertijd voelde ik immens veel dankbaarheid en doorzettingsvermogen om te blijven zorgen.
Ik bleef in 't ziekenhuis slapen de laatste nacht en was erbij toen ze heenging.
Het was zo 'mooi', zo sereen. Ik voelde alleen maar liefde en dankbaarheid.
Enjoy the little things,
for one day you will look back
and realise they were the big things.
Ik leerde dat het leven je geeft wat je nodig hebt. Als je goed luistert. Het leven zette professioneel alles on hold, zodat ik kon 'zorgen voor'. Op het moment zelf was het met momenten zó frustrerend, en achteraf gezien... ben ik daar zo immens dankbaar voor.
Ik leerde dat je eigenlijk niet veel nodig hebt in je leven. Dat je gelukkig kan zijn met de kleinste dingen: de zon op je smoel, de geur van bloemen, een fluweelzachte koffiesmaak, een wandelingetje maken, een oprechte warme knuffel.
Ik leerde dat we ons soms druk maken om banaliteiten. En dat we materieel gezien eigenlijk niet veel nodig hebben.
Ik leerde dat vertragen mij die allermooiste herinneringen gegeven heeft. Was ik blijven rondhollen zoals de maatschappij het stimuleert, had ik niet meegemaakt wat ik nu meemaakte.
Ik leerde dat je op je ouwe dag enkel maar je herinneringen meeneemt en dat het leven eigenlijk gaat over liefde. Over verbinden met mensen die je liefhebt en échte aanwezigheid.
Als ik dit vertel tegen mensen, zeggen ze soms "amai, da's heftig, jouw verhaal".
Ja, da's waar. En ik ben ervan overtuigd dat vertragen mijn key element was, om dit allemaal te kunnen doen, verwerken en plaatsen.
Dus als je me vraagt wat we nodig hebben in 't leven: vertragen. 🙏🏼
Reactie plaatsen
Reacties